Rok 2025 obfitował w arcyciekawe spotkania z artystami i animatorami kultury. Ten wpis poświęcimy sylwetkom niektórych z nich. Rozpoczynamy wspomnienia od jesiennych rezydencji i aktualizując informacje, cofniemy się na osi czasu aż do wczesnej wiosny.
Wystawa zaangażowała aż siedemnaście artystek z różnych krajów i różnych środowisk. Objęła szeroki przekrój stylów, tworząc przestrzeń integracyjną ze swobodą wyrażania myśli oraz prawem do krytyki społeczno-kulturowej rzeczywistości.
Starożytni spoglądali w niebo i łączyli gwiazdy w konstelacje. Tak odnajdywali swoje miejsce w świecie. Czy „Blackout” może być nowym punktem odniesienia? Czy my, współcześni – chcemy czytać metafory i wyciągać lekcje z doświadczeń minionego?
Projekt Biorytmy to inicjatywa która obejmuje naukę i badania artystyczne, stawiając sobie za cel komunikację poprzez kulturę. Rozpoczyna również długofalową współpracę ponadnarodową integrując polskie środowiska twórcze z regionem Lombardia.
Tworzenie sztuki jest próbą przekazania myśli, „uzgodnieniem” pewnych stanów mentalnych i emocjonalnych pomiędzy twórcą a odbiorcą. Artystyczne obiekty niosą ze sobą komunikat wizualny, który może ostrzegać, pytać, wyrażać uczucia, zakazywać, wskazywać, poddawać w wątpliwość, czy wreszcie inspirować.
Ponad dwa intensywne tygodnie spędzili z nami Marlena Promna i Tomasz Pietrek. Ich wystawa „Materia i pensieri” to pierwszy krok w naszym projekcie „Symbiocen”, który rozumiemy jako wzajemny szacunek do środowiska i natury ale też prawdziwą wzajemność, współpracę międzyludzką, która buduje i łączy.
Wystarczy, że raz zobaczysz Premanę, a będziesz wracać tu jak bumerang. Dokładnie to spotkało Wilgę. Przyjechała znów, tym razem zapakowała w podróż swoje suche pastele, woski, narzędzia do skrobania i rycia. Zabrała się do pracy i stworzyła cały prehistoryczny, pradawny i niesłychanie dziwny cykl.
To tutaj, w miejscach geograficznie uprzywilejowanych – niedostępnych dla każdego, zatem i nieskażonych przez bezmyślny konsumpcjonizm, w otoczeniu natury i z poszanowaniem lokalnych zwyczajów, powstają spektakularne i nowatorskie projekty
Freski Romanino, syndrom Stendhala, lewitujące symbole i mentalne pejzaże pełne kolorów ziemi, popiołu i krwi. Świetlisty róż i chłód starych kamieni – pamięć, czas i mistycyzm. Czym jest progowość w muzeum i dlaczego rytuał kocha sztukę. Piszemy o motywach powstania wystawy „Barlumi” Andrzeja Borowskiego w lombardzkim Breno.
Utożsamia się ze sztuką nowych mediów. Jego realizacje potrafią zaangażować publiczność. Używa światła jako nośnika przekazu wizualnego, emocjonalnego ale też formę komunikacji. W lutym w przestrzeniach Museo Spazio Publico w Bolonii, przy udziale kuratora Marcello Tedesco, odbyła się wystawa „Inconoscibile” Yariego Miele.
